Objawy

Problemy z oddychaniem

Objawy niewydolności oddechowej pojawiają się początkowo przy wysiłkach (duszność wysiłkowa) i w nocy (hipowentylacja nocna). Postęp choroby prowadzi do tego, że stopniowo przy coraz
mniejszych wysiłkach, a w końcu także w spoczynku, oddychanie jest za płytkie, aby usunąć cały dwutlenek węgla, który powstaje w organizmie w wyniku przemian metabolicznych.

Nadmiar dwutlenku węgla gromadzi się we krwi i daje cały szereg niekorzystnych objawów. Stymuluje również ośrodek oddechowy i mięśnie oddechowe do szybszego oddychania – co nasila
ich zmęczenie (zmęczenie mięśni oddechowych) i pogłębia niewydolność oddechową (błędne koło). W wyniku zmęczenia mięśni osłabia się odruch kaszlowy, pogorszone jest usuwanie wydzieliny
z dróg oddechowych i zwiększone ryzyko infekcji płucnych czy możliwość zachłyśnięcia się treścią pokarmową z żołądka.

Główne kliniczne objawy hipowentylacji pęcherzykowej – będącej przyczyną nadmiernego gromadzenia się dwutlenku węgla we krwi pacjenta:

  • zmęczenie podczas codziennych czynności,
  • ortophnea – duszność zmniejszająca sie przy pionizacji ciała,
  • zaburzenia snu (bezsenność, nocne koszmary, częste budzenie),
  • nocne poty,
  • nocne lub poranne bóle głowy,
  • zmęczenie i senność w ciągu dnia,
  • obniżenie możliwości umysłowych, zaburzenia koncentracji,
  • utrata apetytu, spadek wagi ciała,
  • pojawienie się problemów oddechowych, częste infekcje,
  • nieskuteczny kaszel,
  • objawy prawokomorowej niewydolności krążenia (cor pulmonale).

Objawy te są niespecyficzne i pojedynczo mogą być wyrazem różnych patologii, niekoniecznie niewydolności oddechowej. Niemniej, jeżeli występują w większej ilości, mogą sugerować nadmierne gromadzenie dwutlenku węgla w organizmie. Nie wszystkie te objawy występują jednocześnie. Do rozpoznania hipowentylacji wystarczy występowanie kilku z nich. Oczywiście, diagnoza kliniczna
wymaga potwierdzenia w innych badaniach.

Problemy z oddychaniem narastają zwykle powoli i początkowo mogą być niezauważone. Gromadzenie dwutlenku węgla wywołane hipowentylacją pojawia się początkowo w nocy kiedy
pacjent śpi. Związane jest to z fizjologicznie mniejszym napędem oddechowym i mniejszą ruchomością przepony w pozycji leżącej.