Czym jest wentylacja?

Wentylacja mechaniczna to sposób wspierania lub zastępowania oddychania u chorych, którzy nie podejmują własnego oddechu lub ich oddech wymaga wspomagania.
Wentylacja domowa polega na leczeniu niewydolności oddechowej za pomocą respiratora, który jest stosowany w domu pacjenta. Respirator to maszyna, która wspomaga lub zastępuje niewydolny
oddech chorego. Do niedawna respiratory mogły być używane tylko w szpitalu i to przede wszystkim w oddziałach intensywnej terapii. Obecnie, dzięki postępowi medycyny i technologii, leczenie respiratorem może być stosowane w warunkach domowych. Respiratory stały się mniejsze, lżejsze i bardziej niezawodne. Wypracowano zasady postępowania medycznego umożliwiające skuteczne
i bezpieczne stosowanie wentylacji mechanicznej poza szpitalem.
Inne określenia wentylacji domowej to respiratoroterapia domowa, leczenie respiratorem w domu, wentylacja mechaniczna w domu. W piśmiennictwie angielskojęzycznym stosowany jest termin
Home (Mechanical) Ventilation = HMV.
W ramach programu domowego leczenia respiratorem Ośrodek Wentylacji Domowej prowadzi dwie formy wentylacji mechanicznej: inwazyjną i nieinwazyjną.
Respirator może być połączony z pacjentem w dwojaki sposób:

1)      inwazyjny – rury respiratora podłączamy do tracheostomii ( sztucznie wytworzonego w szyi otworu prowadzącego do tchawicy)
2)      nieinwazyjny – respirator łączymy z pacjentem za pomocą różnego rodzaju masek zakładanych na twarz

Dzięki programowi wentylacji domowej chorzy wentylowani inwazyjnie (są to najczęściej chorzy, którzy w przebiegu choroby podstawowej przebywają cały czas w oddziale intensywnej terapii) mają
szansę być przeniesieni do domu, w warunki zapewniające nieporównywalnie większy komfort życia choremu i jego rodzinie.
W wentylacji domowej najczęściej jednak stosowana jest wentylacja nieinwazyjna, w której rury respiratora podłączane są nie do rurki tracheostomijnej, lecz do masek mocowanych paskami do twarzy.
Jej skuteczność wynika ze zdolności do zmniejszania zmęczenia mięśni oddechowych nieodłącznie związanego z przewlekłą niewydolnością oddechową. Technika wentylacji nieinwazyjnej w warunkach domowych polega na stosowaniu „sesji” wentylacji mechanicznej przedzielonych okresami wentylacji własnej chorego. Czas wentylacji wspomaganej w jednej sesji powinien wynosić minimum 60-90 minut (lub więcej, w zależności od potrzeb i założonego programu). Jest to czas wystarczający do odpoczynku i regeneracji mięśni oddechowych.
W praktyce, w stanach mniej zaawansowanych, chorzy wentylowani są w domu przez kilka godzin, najczęściej w nocy. W miarę postępu choroby czas wentylacji wydłuża się.